भक्कानो परेको यो छाती म फुकाउँ कसोरी
आफ्नो पीर व्यथा तिमीसामु लुकाउँ कसोरी
पलपल छिनछिन मर्दै बाँच्दै मर्दै गर्ने
नचाहिँदो एस्तो बानी अब छुटाउँ कसोरी
पहारिलो घाम ताप्ने आशै आशमा तड्पिंदै
शीतको बृहत रास पार गराउँ कसोरी
च्यातिएको ओठबाट तिखा बाड चलेपछि
भन घातबाट आफुलाई बचाउँ कसोरी
No comments:
Post a Comment