बाँकी छ यो खाली बोतल अरु सबै हारेपछि
किन सोध्छौ मलाई फेरी मेरो माया मारेपछि

संगै संगै हिंड्ने कदम दोबाटोमा छुट्न थाले
किन रोज्छौ गरीब दुखी धनी जाल पारेपछि

दियौ मलाई जती दु:ख उसलाई नदिनु है
गाह्रो हुन्छ जिउन आफ्नै आँखाबाट गिरेपछी

कालो कपाल कालो पहिरन भूत हौ कि किचकन्या
देख्दै तर्साउने जस्तो, खाने हौ कि कोपर्ने थाहै भएन
सुस्त सुस्त म तिर लम्किँदै छौ भागौं अब कता

दिनदिनै बढ्दै छ किन होला यो प्यास ?
बेकार जिन्दगीको मलाई के आस

युवाहरु

३००,००० युवाहरु यो बर्ष बाहिरिए । १२,००० अमेरिका, १८,००० अस्ट्रेलिया अनि ९,००० बेलायत । जती युवा बाँकी छन
नेपालमा ९०% कहिले बिदेश जान पाइएला भनेर कुरेर बसेका छन ।

मूलपानी

बिहान पाँचैबजे मंगले दाइले बोलाउने मूलपानी
मित्रता प्रेम भाइचारा सबैलाई सिकाउने मूलपानी

काठमाडौंको जुम्लासरी बिकट देखिने प्यारो मेरो गाँउ
मिहिनेतको पानीले मलिलो धर्ती भिजाउने मूलपानी

मनोहराको तिरबाट बोडेसँग माया गाँस्ने मेरो ठाँउ
फाँट,झुल,बगर,भिखेल,मैचाखेल अटाउने मूलपानी

गोकर्ण र नीलबाराहीको शीतल बतासले सिंचिएको
आधा राजधानीलाई रासन खुवाउने मेरो मूलपानी

रमाइलो, खुशियाली, एकता र बहादुरी को संगम
सबैलाई स्नेह र ममताले फकाउने प्यारो मूलपानी

Islamabad देखि Waterford सम्म

सानो हुदाँ गुच्चा खेल्दा खेल्दै इस्लामाबाद जाने भनेर कुरो मिलाउदै गरेका हामी तीन साथी अहिले ३ तिर छौं । त्येही इस्लामाबादले मलाई आहिले यहाँ आयरल्याण्ड सम्मको दुरी पार गर्न मद्दत गरेको छ । बच्चा बेलाको सोच आहिले काम लागेको देख्दा मन निक्कै हर्षित छ । अर्को तिर म अलि पीडामा छु , जस जसको परिकल्पना थियो इस्लामाबाद को आहिले नेपालमा छैनन् तर पनि संगै छैनन् । एक अर्को भन्दा पर विदेशमा बस्दा कस्तो दुख पीर र आपत्ति पर्दो रहेछ भनेर तिनै जनालाई समयले मज्जाले चड्कन हानी हानी सिकाई सकेको छ । त्यो इस्लामाबाद कसैको लागि हल्याण्ड , कसैको लागि बेलायत र कसैको लागि फिनल्याण्ड मा परिवर्तन भएको छ । बिशेषगरि म अलि ज्यादा घुमफिर गर्न रुचाउने हुनाले आहिले आयरल्याण्ड म ४ महिना जति घुमघाम को साथै पढाई गर्न भनेर आएको छु । हुन त लेख्ने पर्ने कुरो केहि थिएन तर पनि कट्टु नालागाउदा देखिको साथी हरु को सम्झना ले लेखु लेखु लाग्यो । आहिले पहिले पनि आफु एक्लै छु जस्तै लाग्थ्यो तर यहाँ आएपछि को एकान्त र रित्तोपन झन् टड्कारो रुप मा देख्दै आएको छु ।
आज शिवरात्री पनि हो, साथीहरु रमाइलो गर्दै श्री पशुपतिनाथ दर्शन गर्न जादैं होलान रमाइलो त भरे पक्का गर्ने छन् अनि म यहाँ एक्लै पल पल पिल्सिदै बस्दै गरेको हुन्छु । तर जे होस् आहिले म घुमन्ते भएको छु,घुम्दै फिर्दै छु आफु रमाइलो गर्दै छु । हेरौ यो खल्ती कहिले सम्म भारि हुन्छ अनि मेरो घुम्ने सिलसिला बन्द हुन्छ ।
आज लाई येती नै भयो , अलि बढी भावुक हुन लगियो जस्तो छ
आराध्य श्री पशुपतिनाथले हामी सबैको कल्याण गरुन

झोली तुम्बा

केहि गर्छु भन्दा भन्दै आधा जीवन गइसक्यो
झोली तुम्बा बोकेर अब हिड्ने बेला भइसक्यो

कोहि भन्छ येसो गर कोहि भन्छ उसो नगर
थ्याच्च मेचमा बस्दा बस्दै उठ्ने बेला भइसक्यो

छटपटी त छदै थियो ब्याकुल हुन थालियो
हतारो समयले नेटो काट्ने बेला भइसक्यो

धक्का मर्दै धुवाँ र पानी अंगाल्दै टुक्रा पर्दै
पालीको हिउँ सुस्तरी पग्लने बेला भइसक्यो

संवाहकको एक्लो यात्रा आफैंमा सिमित हुदैं
ठक्कर हण्डर निराशाले मार्ने बेला भइसक्यो

त्यो

त्यो गोराको बोलीले मलाई निन्द्रा लगायो
पढ्ने रहर खै यसपाली कता हरायो

त्यो बडेमान मुख बाउने बानी पारेर
सबैजनालाई आ-आफ्नो धुनमा मग्न बनायो

के बोल्यो कसो बोल्यो दिमागम केहि घुसेन
झुप्प झुप्प गर्दा गर्दै दुइ घण्टा कटायो

अगाडिका मैयाँहरु आफ्नै धुनमा ब्यस्थ
सेतोपाटीमा हेर्दा हेर्दै बत्तिले आखैं दुखायो

छ्या कस्तो शिक्षक ल्याएछ यो बिद्यालयले
निन्द्रा लागि मर्नु भन्दा लेख्न बाध्य बनायो

भक्कानो

भक्कानो परेको यो छाती म फुकाउँ कसोरी
आफ्नो पीर व्यथा तिमीसामु लुकाउँ कसोरी

पलपल छिनछिन मर्दै बाँच्दै मर्दै गर्ने
नचाहिँदो एस्तो बानी अब छुटाउँ कसोरी

पहारिलो घाम ताप्ने आशै आशमा तड्पिंदै
शीतको बृहत रास पार गराउँ कसोरी

च्यातिएको ओठबाट तिखा बाड चलेपछि
भन घातबाट आफुलाई बचाउँ कसोरी

निराशाबादी

निराशाबादी मान्छेहरु लेखक हुन्छन रे
काम कुरो अन्तै कतै छोडी लेख्न बस्छन रे

कर्म छोडी भाग्यको भरमा जीवन नै छोड्ने
कापी र कलम मात्रै जिन्दगी हो भन्छन रे

सुख लुकाई दुख मात्र देखाएर लेख्छन
चिरेको छातीलाई हज्जारौ पटक खुर्किन्छन रे

गन्तब्यमा नपुग्दै यात्राको मात्र कुरा गर्छन
सजिलो बाटो छोडी काँडे पथ रोज्छन् रे

हेर्दा हेर्दै

हेर्दा हेर्दै दिन पनि कति चाँडो बितेछ
यतिका धेरै कुराहरु नथाली छुटेछ

सोचेको थिएँ यो गर्छु उ गर्छु उपरान्त
गर्ने कामहरु सबै पछाडि नै अल्झेछ

सँगसंगै थालेको हिंड्न भए म पछाडि
पछ्यौँदा पछ्यौँदै मन आझै धेरै थाकेछ

स्वीकारेँ मैले भयौ तिमी नै यहाँ पहिलो
पत्तो लाग्यो मलाई अब स्टामीना घटेछ

हौसला, माया र प्रेमको अभाव झेलेर
बन्द सिसी भित्र सिंगो जीवन कोचिएछ

दिक्क लाग्यो आज मलाई नयावर्षको दिनमा

दिक्क लाग्यो आज मलाई नयावर्षको दिनमा
खै किन हो किन छटपटीन्छु म छिनछिनमा

ढुङ्गा पनि रसाउछ रे मल जल परेपछी
डाह भयो छाती पोल्यो जब परेपछी रिनमा

धेरै भयो जस्तो छ हिजो अबेर राती मदीरा
सम्हाल्न ज्यान अलि गाह्रो भयो यो आधा दिनमा

आदानप्रदान गर्दागर्दै शुभकामनाहरु
भुइँचम्पाहरु पड्किदै थिए छिनछिनमा

एक्लोपनमा सिंगो मान्छे भनाउँछु आफूलाई
विवस भई हुलमुलमा चढाउँछु घिनमा