अतितका पानाहरुबाट........

त्यस दिन म करैले बिहेमा समबेश हुन पुगेको थिएँ । केही अनौठो र आफ्ठ्यारो लाग्द लग्दैपनि म आफुलाई जसरी भयेपनी सम्हलेर त्यस समारोहमा उपस्थित थिएँ । केही जीवन्त अनुभव सँगालेर फर्किन्छु की भन्ने आशापनि कायमै थियो । तर मलाई निक्कै खल्लो लगिरहेको थियो त्यो कार्यक्रम । आफ्ना आशाहरुमा तुसरापात हुन्छ भन्ने कुरामा म पुरै विस्वस्थ थिएँ । हुनत एकान्तमा रमाउने मान्छे भएपनी त्यो कोलाहाल बीचको कोठामा कोचिएर एकान्तलाई अँगाल्ने क्षमता ममा थिएन । त्येसैले म निक्कै चिन्तित र असहज बनिरहेको थिएँ ।
निकै व्यकुलतामा अल्झिरहेको बखत त्यस्तो परिस्तिथीले मलाई खसै प्रभाव पार्न सक्दैनथ्यो । म आफू त्यस्तै प्रकितिले बेरिएको हुनाले पनि मलाई रमाइलो लाग्यो भन्न सक्दिन । अगिल्लो रात कसरी त्यो कालो र भयावह क्षण कट्यो आँफै भन्दा अरुलाई थाहा छैन । भोलिपल्टको बिहान पनि मलाई खासै फाप्यो भन्न सक्तिन । एकलाई त्यो कचिङलमा उभेको देख्नेहरु के सोच्दै थिए होला ? एकलौटी जीवनमा नै कुदिरहेको म त्यसवखत सम्मपनि अगडिका घटनाहरुसँग असावधान थिएँ । आफ्न पाटाहरुलाई नयाँ रङ भर्ने क्रममा म आँफै कता कता भौँतरिरहेको थिएँ । जीवन खास के हो भन्ने कुराको अर्थपनि पाएको थीइयेन । जब म आफ्नो गन्तब्यमा पुग्ने क्रममा थिएँ तब आफ्नो औटामात्र धयय प्राप्त गर्ने सुरमा थिएँ, भोली कसरी दिन बिताउने ? क्रीकेट खेल्ने हो की घुम्न जाने हो की या आफ्नो भवनाहरुमा हराउने हो भन्ने सोचहरुमै अल्झीरहेको थिएँ ।